تبليغاتX
سیب های برهنه
تو به احساس زلال شیشه

که حسادت کردی

سنگ او را بوسید .

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم آذر 1388ساعت 12:34  توسط نفیسه خطیبی  | 

 

شهر جای عميقيست

                                    برای چيزهای کوچک

_

خيابانها عاشقند

                       به اصطکاک کفشها            

و دخترانی که آبستن می شوند به ذره ای نگاه

باکره بودن را گناهی بزرگ می دانند

_

عمق کفشها دايره ايست

صاحبانشان شبيه دختران بالغی که تشنه مردانگی اند

                                                                            گيج می خورند

و زنواره هاشان را به تهوع می گذارند

                                                                    تمام می شوند

_ که شهر جای کوچکيست برای

                                                        چيزهای بزرگ .

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم آبان 1388ساعت 1:23  توسط نفیسه خطیبی  | 

 سلام . این غزل از منه اما کسی اون رو به اسم خودش زده تو وبلاگش . وبلاگ موج تنها . 

قصه عجيب می شود اينجا که می رسد

دل بی شکيب می شود اينجا که می رسد

آدم اگر چه توبه کند باز ناگزير

گمراه سيب می شود اينجا که می رسد

ديوی که مست کار سياه رذالت است

مردی نجيب می شود اينجا که می رسد

چشمان شب زدای تو در کوچه های شهر

شکل فريب می شود اينجا که می رسد

در عصر ما واژه ای مثل خدا دگر

چيزی  غريب می شود اينجا که می رسد

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم آبان 1388ساعت 12:56  توسط نفیسه خطیبی  | 

 

تازگی ها                                                                             

      شاعرانه ترین ماه هم دلشوره آور است  

گمان می کنم زمين به جندگی رسيده است

                                 که اين گونه هوس آلود دنبالش می کنند

و خاک

            خاک نا بکار

                               فرزندان بدی به آسمان می فرستد

_

در دهانم چيزيست

                 شبيه کسوف کلمه با فکر

و زمين

            زمين بد کاره

                           خوب می داند کلمه ها کجايش می ماسند

قلابی ترين چراغ بزرگ روشن را بايد ديد

و ساکت به جندگی نظام نگاه کرد

_

ديگر کلمه ؛ ماه و کسوفشان نيست

                         که بلوغ را باور کنيم

                             تازگی ها همه دلشوره آورند .

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و سوم مهر 1388ساعت 21:51  توسط نفیسه خطیبی  | 

                                                                        ۱۵ اکتبر روز تولد نیچه

سر از دستم بردار

                             لو

خیالت تخت دو نفره

هر شب جیغ می کشد

وقتی تو با عروسکهایت بازی می کنی

                                                  روی همین تخت

این نامه را برای فرد عزیزم بلند بخوان

                                                   نمی شنود

گوشهایش به مغزش چسبیده

به او بگو عاشقش هستم

منظورم زور می زند

که خالی شوم از هر چه زنانگی

بگو من آنقدر به او شبیه ام

که با تمام زنها ناسازگارم

از سبیلش خوشم می آید

                               برای آویزان شدن جان می دهد

میگرن قی می کند روی صورتش

می خواهم جای تو را بگیرم

                                 لو

تو با عروسکهایت بازی کن

من از نیچه مراقبت می کنم .

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 21:3  توسط نفیسه خطیبی  | 

از پاریس تا سن پطرزبورگ

                                      در من خلاصه می شود

از تمام خیابانها که گذشتی

                                         خانه ای هست

            فاحشه خانه ای

مردها از زنان فرانسوی خوششان می آید

امشب پاریس از رگهام بیرون می زند

در را ببند

به هیچکس های خانه سلام کن

تنهایی چیز بزرگیست

                 راهروی تمام خانه ها تنهایی شان عمیق ترین جای دنیاست

شامپاین ؟

         نمی خوری ؟

                        به چه درد می خوری ؟

                                                       درد ؟

فاحشه ام

که با تمام هیچکس های خانه ام خوابیده ام .

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام شهریور 1388ساعت 16:8  توسط نفیسه خطیبی  | 

ماه

           زنیست هرجایی

                                       که هر شب وسوسه آمدنش دنیا را پر می کند

روزها به خانه خدا می رود

                                  تا با او در آمیزد

کودکان ستاره متولد می شوند

                                            آنها شبیه مادرشانند

روسپیان کوچک نورانی

که لطافت نگاهشان به تمام اندامم می نشیند

                                                               شبیه پدرشان

ــــــ

خدا هم هرجاییست باور کنید .

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388ساعت 16:47  توسط نفیسه خطیبی  | 

رانهای گرم همآغوشی آتشين را می طلبند 

                                            و پستانها که رگ هاشان هيچ را به هيچ می خورانند . 

 حالا قلم آبستن می شود از همآغوشی با دستانم

                                                                       که فکر را نطفه می بندد

 شايد تمام فکر ها هيچ باشد و هيچ ها کلمه که تمام پستانها رگ آمده اند برای حرف زدن

من هم آبستنم بلوغ را

و صدايم نو ترين حنجره را همخوابه می شود

                                                                و بعد فرياد .

+ نوشته شده در  یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت 0:35  توسط نفیسه خطیبی  | 

زندان که جا ندارد قفل هم داشته باشد

اکنون آزادی یک طناب می خواهد .

+ نوشته شده در  شنبه نهم خرداد 1388ساعت 18:20  توسط نفیسه خطیبی  | 

زیبا !

تابستان چشمهایت همیشگیست

                                        پلکهایت را نبند

                               سردم میشود .

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم اردیبهشت 1388ساعت 19:17  توسط نفیسه خطیبی  |