سلام . این غزل از منه اما کسی اون رو به اسم خودش زده تو وبلاگش . وبلاگ موج تنها . 

قصه عجيب می شود اينجا که می رسد

دل بی شکيب می شود اينجا که می رسد

آدم اگر چه توبه کند باز ناگزير

گمراه سيب می شود اينجا که می رسد

ديوی که مست کار سياه رذالت است

مردی نجيب می شود اينجا که می رسد

چشمان شب زدای تو در کوچه های شهر

شکل فريب می شود اينجا که می رسد

در عصر ما واژه ای مثل خدا دگر

چيزی  غريب می شود اينجا که می رسد

تازگی ها                                                                             

      شاعرانه ترین ماه هم دلشوره آور است  

گمان می کنم زمين به جندگی رسيده است

                                 که اين گونه هوس آلود دنبالش می کنند

و خاک

            خاک نا بکار

                               فرزندان بدی به آسمان می فرستد

_

در دهانم چيزيست

                 شبيه کسوف کلمه با فکر

و زمين

            زمين بد کاره

                           خوب می داند کلمه ها کجايش می ماسند

قلابی ترين چراغ بزرگ روشن را بايد ديد

و ساکت به جندگی نظام نگاه کرد

_

ديگر کلمه ؛ ماه و کسوفشان نيست

                         که بلوغ را باور کنيم

                             تازگی ها همه دلشوره آورند .

                                                                        ۱۵ اکتبر روز تولد نیچه

سر از دستم بردار

                             لو

خیالت تخت دو نفره

هر شب جیغ می کشد

وقتی تو با عروسکهایت بازی می کنی

                                                  روی همین تخت

این نامه را برای فرد عزیزم بلند بخوان

                                                   نمی شنود

گوشهایش به مغزش چسبیده

به او بگو عاشقش هستم

منظورم زور می زند

که خالی شوم از هر چه زنانگی

بگو من آنقدر به او شبیه ام

که با تمام زنها ناسازگارم

از سبیلش خوشم می آید

                               برای آویزان شدن جان می دهد

میگرن قی می کند روی صورتش

می خواهم جای تو را بگیرم

                                 لو

تو با عروسکهایت بازی کن

من از نیچه مراقبت می کنم .

از پاریس تا سن پطرزبورگ

                                      در من خلاصه می شود

از تمام خیابانها که گذشتی

                                         خانه ای هست

            فاحشه خانه ای

مردها از زنان فرانسوی خوششان می آید

امشب پاریس از رگهام بیرون می زند

در را ببند

به هیچکس های خانه سلام کن

تنهایی چیز بزرگیست

                 راهروی تمام خانه ها تنهایی شان عمیق ترین جای دنیاست

شامپاین ؟

         نمی خوری ؟

                        به چه درد می خوری ؟

                                                       درد ؟

فاحشه ام

که با تمام هیچکس های خانه ام خوابیده ام .

           زنیست هرجایی

                                       که هر شب وسوسه آمدنش دنیا را پر می کند

روزها به خانه خدا می رود

                                  تا با او در آمیزد

کودکان ستاره متولد می شوند

                                            آنها شبیه مادرشانند

روسپیان کوچک نورانی

که لطافت نگاهشان به تمام اندامم می نشیند

                                                               شبیه پدرشان

ــــــ

خدا هم هرجاییست باور کنید .

                                            و پستانها که رگ هاشان هيچ را به هيچ می خورانند . 

 حالا قلم آبستن می شود از همآغوشی با دستانم

                                                                       که فکر را نطفه می بندد

 شايد تمام فکر ها هيچ باشد و هيچ ها کلمه که تمام پستانها رگ آمده اند برای حرف زدن

من هم آبستنم بلوغ را

و صدايم نو ترين حنجره را همخوابه می شود

                                                                و بعد فرياد .

اکنون آزادی یک طناب می خواهد .

تابستان چشمهایت همیشگیست

                                        پلکهایت را نبند

                               سردم میشود .

من، آهنگر ، پیشه ور ساده ، کاوه نام ، می باید شنیده باشید دست کم از زبان افسون باز فردوسی اما داستان سرایی شاعران بییشتر خوابیست که می بینند با چشم باز .

  می گویند پاره پوستی به نیزه کردم و مردم را به شورش خواندم و همین شد رفتیم و ضحاک را از تخت شاهی به زیر کشیدیم و تاج شاهی را زیب سر فریدون نامی کردیم به همین سادگی . و شما باور می کنید یا نه . باور هم نکنید می گویید افسانه است و می گذرید و این بدتر است آخر این افسانه زمانی زندگی بود زندگی ما و اکنون زندگی شماست . مصیبت ما بزرگ بود می دانید ما کار بزرگی از پیش بردیم هزاران کاوه و بهتر از کاوه سالها جان کندند تا به آن لحظه سهمگین رسیدند که در داستان آمده است و شما  فقط کاوه را می شناسید کاوه که بود ؟ بازوی مردم که از آستین یک تن درآمده و جز این بازو چشم ها بود که می دید ، مغزها بود که مو می شکافت و شما فقط نام کاوه را می شنوید پهلوانی سوار بر ابرها . چرا ؟ از کجا این چشم بندی ؟ از جان سستی خود ما که به لالایی افسانه و قدرتهای افسانه ای خو گرفته ایم باورش داریم و چه آسان بار تکلیف مان را بر دوش آن که یک تنه خواهد آمد می گذاریم و خوش می چریم .

زندگی در گذر است، ایستاده و نشسته و لمیده می خوریم و می خوابیم و خوابمان را حتی نفس گرگ هم که به گله افتاده است پاره نمی کند گوش دشت هر دم ناله ای می شنود که در همهمه نشخوار گله گم می شود چشم آسمان خون می بیند که از چنگ و دندان گرگ می چکد .

و زمان می گذرد ، روز ، هفته ، ماه ، سال به امید کاوه افسانه که در راه است اما نخواهد آمد هرگز نخواهد آمد تا کاوه ها نیایند کاوه هایی که شمایید پس بیایید تا بیایم . 

در انتهای سينه من درديست

                     پروانه ها می دانند

ابريشم گران است

                      درد دارم

به وسعت دستهای تو

                   به گرانی تمام پيله ها

     دستم را بگير

دچار بايد شد

                به هر چه پروانه که تويي

                        به رويای پرواز

دستم را بگير

                 من درد دارم

            در انتهای سينه من پروانه ايست

                        که پرواز می خواهد .